Ζούμε στις μέρες που το παράλογο έγινε λογικό, η αδικία ονομάζεται δικαιοσύνη, η ελευθερία λέγεται παρακολούθηση, η ασφάλεια είναι έννοια και όχι συναίσθημα. Οι λέξεις όπως ευθιξία, ιδανικά, αρχές, πίστη, σεβασμός, επανάσταση ή αντίδραση έχουν μείνει στο λεξικό να θυμίζουν ότι υπήρχαν κάποτε όπως πολλά που είχαμε και χάσαμε αλλά δεν έγινε και τίποτα κλασικέ νεοέλληνα!
Διαβάζω την επιστολή του νεαρού αξιωματικού και σκέφτομαι
ο πρόεδρος της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ υπάρχει ή είναι και αυτό πλέον μια λέξη στο λεξικό;(!) Η στρατιωτική ηγεσία, που πριν λίγο κρίθηκε και καλοκάθισε καλύτερα στις καρέκλες τους, υπάρχουν ή είναι διακοσμητικά μιας ανθελληνικής πολιτικής; Οι απλοί ένστολοι και οι απλοί πολίτες είναι απέναντι στο σύνταγμα ίσοι με όλους τους άλλους ή και αυτό το πήρε το ποτάμι της απόλυτης ξεφτίλας που ζούμε; Και γιατί λέω ξεφτίλα;