Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

0 Ποτὲ δὲν ἀκούσαμε κάποιον νὰ ἀμφισβητῇ τὸ θέμα τῶν δανείων…

Πήγα στην ἐφορία τῆς πόλης να καταβάλλω ἔναντι για τοὺς φόρους που χρωστάω.
Μοῦ εἴπαν ὅτι πρέπει νὰ πάρω ἀπὸ τὸ internet ἔναν κωδικό, τὴν ταυτότητα ὀφειλῆς καὶ μὲ αὐτὸν νὰ πηγαίνω νὰ καταθέτω τὰ χρήματα στὶς ΤΡΑΠΕΖΕΣ.

Ἐφόσον τὴν ΕΙΣΠΡΑΞΗ φόρων παύει νὰ τὴν κάνει τὸ κράτος καὶ τὴν ἀναλαμβάνουν ἰδιῶτες τοκογλύφοι … τὸ μόνο ποὺ πρέπει νὰ περιμένουμε εἶναι … ἡ ἀπολύτη καταστροφή.

Οἱ τοκογλύφοι ἀκολουθοῦν αὐτὴν τὴν ἴδια τακτικὴ ἐδῶ καὶ ΧΙΛΙΑΔΕΣ χρόνια.

Δανείζουν στοὺς πεινασμένους καὶ ματαιόδοξους ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας καὶ τοὺς βοηθοῦν νὰ παραμείνουν στὰ πράγματα, προκειμένου νὰ ἐξοφληθοὺν αὐτὰ τὰ παράνομα δάνεια μὲ τὸ αἷμα τῶν πολιτῶν, ποὺ οὔτε ἔλαβαν αὐτὰ τὰ δάνεια, οὔτε ῥωτήθηκαν γιὰ τὴν ὑπγραφὴ τέτοιων συμφωνιῶν.

Στην Ἑλλάδα ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἤταν αὐτός ποὺ σκλάβωσε τοὺς πολίτες στοὺς ξένους τοκογλύφους…ἀφοῦ φρόντισε νὰ χρεοκοπήσει τὴν χώρα, μὲ ἔναν πόλεμο στὴν Μικρὰ Ἀσία, ποὺ ΚΑΝΕΝΑΣ πολίτης δὲν ἀπαίτησε ποτὲ νὰ ξεκινήσει.

Γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν οἱ τοκογλύφοι ὅτι καμμία ἑπομένη κυβέρνηση δὲν θὰ ἀμφισβητήσει ὄλες αὐτές τὶς παράνομες συμφωνίες δανεισμοῦ κι ἐξόφλησης … ὅλοι ὅσοι κυβέρνησαν τὴν χώρᾳ ἀπὸ τὸ 1927 καὶ μετά, εἶναι παιδιὰ κι ἐγγόνια τῆς συγκεκριμένης κυβέρνησης τοῦ Βενιζέλου…Κι ἐνῶ εἶναι ὅλοι τους βαθύπλουτοι … μοιράστηκαν τοὺς ῥόλους στῇ Βουλὴ ἀπὸ τέρμα δεξιὰ ἕως τέρμα ἀριστερὰ …

κι ἔτσι μπορεὶ να ἀκούσαμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ στὸ κοινοβούλιο … ἀλλά ποτὲ δὲν ἀκούσαμε κάποιον νὰ ἀμφισβητεῖ τὸ ὕψος τῶν δανείων, τὴν νομιμότητα τῆς λειτουργίας τῆς Τραπέζας τῆς «Ἑλλάδος» … ἢ νὰ προφέρει τὸ ὄνομα τοῦ κτήνους Rothschild.

Κάντε τὸν κόπο νὰ διαβάσετε τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ θὰ καταλάβετε ὅσα πάντα μᾶς ἀπέκρυπταν.

«Σίγμα»

Σᾶς θυμίζει κάτι;

Ο Ιωσήφ εγκατέστησε τον πατέρα και τους αδελφούς του, σύμφωνα με το πρόσταγμα του Φαραώ, εις την ωραιοτάτην περιοχήν της Αιγύπτου, εις την χώραν Ραμεσσή, την Γεσέμ, την.. οποίαν και έδωσεν εις αυτούς ως ιδιοκτησίαν.

Γεν. 47,12 
 Κατά δε την διάρκειαν του λιμού εχορήγει ο Ιωσήφ στον πατέρα του και τους αδελφούς του και εις όλα τα μέλη των οικογενειών του οίκου του πατρός του, σιτάρι αναλόγως με τα άτομα που είχεν εκάστη.
.
Γεν. 47,13 
 Σίτος δε δεν υπήρχε πλέον εις όλην την χώραν, διότι ο λιμός ενετάθη πολύ. 
Η χώρα της Αιγύπτου και η χώρα της Χαναάν εξηντλήθησαν ένεκα του λιμού.

Γεν. 47,14 
 Ο δε Ιωσήφ συνεκέντρωσεν όλα τα χρήματα, που υπήρχον εις την Αίγυπτον και εις την Χαναάν, πωλών τον σίτον, τον οποίον ηγόραζον οι κάτοικοι. 
Ετσι δε ο Ιωσήφ συνεκέντρωσεν όλον το αργύριον στον οίκον του Φαραώ.

Γεν. 47,15 
 Ενεκα του συνεχιζόμενου λιμού και της αγοράς του σίτου εξηντλήθησαν τα χρήματα των ανθρώπων της Αιγύπτου και της Χαναάν. 
Δεν είχον πλέον με τι να αγοράσουν σίτον. 
Δια τούτο ήλθαν προς τον Ιωσήφ και του είπον· 
“δος μας ψωμί· διατί να αποθάνωμεν ενώπιόν σου; 
Τα χρήματά μας έχουν πλέον εξαντληθή”.

Γεν. 47,16 
 Ο Ιωσήφ τους είπεν· 
“αφού δεν έχετε άλλα χρήματα, φέρετέ μου τα ζώα σας και αντί αυτών θα σας δώσω άρτους, 
αφού έχουν εξαντληθή πλέον τα χρήματά σας”.

Γεν. 47,17 
 Εφεραν λοιπόν τα ζώα των οι Αιγύπτιοι προς τον Ιωσήφ και εκείνος τους έδωσεν άρτους αντί των ίππων και αντί των προβάτων, αντί των βοών και αντί των όνων και διέθρεψεν αυτούς κατά το έτος εκείνο με άρτους αντί όλων των κτηνών, που είχε πάρει υπό την κατοχήν του.

Γεν. 47,18 
 Επέρασε και το έτος εκείνο της πείνας, έφθασε το δεύτερον έτος, κατά το οποίον επανήλθον οι Αιγύπτιοι προς αυτόν και του είπαν· “δος μας τρόφιμα. 
Μηπως, τάχα, και θα επιτρέψης ποτέ συ ο κύριός μας να εξοντωθώμεν όλοι από την πείναν; 
Εφ' όσον έχουν εξαντληθή τα χρηιματά μας, η δε κινητή περιουσία μας και τα ζώα μας είναι πλέον ιδικά σου, δεν υπολείπεται πλέον εις ημάς ει μη μόνον να θέσωμεν υπό την εξουσίαν σου τον εαυτόν μας και τα χωράφια μας, να γίνωμεν ακτήμονες δούλοι σου.

Γεν. 47,19 
 Δια να μην αποθάνωμεν, λοιπόν, από την πείναν ενώπιόν σου και μείνη έρημος από ανθρώπους η χώρα της Αιγύπτου, αγόρασε ημάς και τα χωράφια μας, αντί των άρτων, που θα μας δώσης. 
Θα είμεθα ημείς δούλοι του Φαραώ και οι αγροί μας ιδιοκτησία του. 
Δος μας σίτον προς σποράν, δια να σπείρωμεν και θερίσωμεν, έτσι δε να ζήσωμεν, να μη αποθάνωμεν και ερημωθή πλέον ο τόπος”.

Γεν. 47,20 
 Ετσι δε ο Ιωσήφ ηγόρασε δια τον Φαραώ όλην την χώραν των Αιγυπτίων. 
Διότι οι Αιγύπτιοι επώλησαν την χώραν των στον Φαραώ, επειδή ο μεγάλος λιμός διήρκεσε πολύ. 
Η Αίγυπτος έγινεν ιδιοκτησία του Φαραώ.

Γεν. 47,21 
 Και τον λαόν ακόμη τον έκαμε δούλον στον Φαραώ από το ένα έως το άλλο άκρον και καθ' όλα τα όρια της γης Αιγύπτου,

Γεν. 47,22 
 Εκτός μόνον της χώρας των ιερέων. 
Αυτήν δεν την ηγόρασεν ο Ιωσήφ, διότι ο Φαραώ έδιδε δωρεάν στους ιερείς το απαραίτητον ποσόν του σίτου και ετρέφοντο από την χορηγίαν αυτήν, δια τούτο δε και δεν επώλησαν εκείνοι την περιοχήν των.

Γεν. 47,23 
 Είπε τότε ο Ιωσήφ προς όλους τους άλλους Αιγυπτίους· “ιδού, σήμερον έχω αγοράσει δια τον Φαραώ και σας ως δούλους του και την χώραν σας ως ιδιοκτησίαν του. 
Λαβετε λοιπόν τώρα δια τον εαυτόν του ο καθένας σίτον προς σποράν και σπείρατε τα χωράφια σας.

Γεν. 47,24 
 Ομως κατά τον θερισμόν των αγρών σας θα δώσετε το εν πέμπτον του σίτου στον Φαραώ τα δε τέσσερα πέμπτα θα τα κρατήσετε προς σποράν και προς διατροφήν όλων των ανθρώπων του οίκου σας”.

Γεν. 47,25 
 Εκείνοι δε ευχαριστημένοι απήντησαν· “μας έσωσες ! Ευρήκαμεν ενώπιόν σου χάριν, ενώπιον του κυρίου μας. Θα είμεθα δούλοι στον Φαραώ”.

Γεν. 47,26 
 Τοτε δε εξέδωσε και διαταγήν δια τους Αιγυπτίους ο Ιωσήφ, η οποία ισχύει και μέχρι σήμερον· να δίδεται από τα προϊόντα της γης Αιγύπτου το εν πέμπτον στον Φαραώ, εκτός της γης των ιερέων. Η γη αυτή δεν ανήκεν στον Φαραώ.

Γεν. 47,27 
 Ο Ιακώβ εγκατεστάθη εις την χώραν της Αιγύπτου, εις την περιοχήν Γεσέμ, την οποίαν επήραν ως ιδιοκτησίαν των. 
Εκεί δε οι απόγονοι του Ισραήλ ηυξήθησαν και επληθύνθησαν πάρα πολύ.

Γεν. 47,28 
 Εζησε δε ακόμη ο Ιακώβ εις την χώραν της Αιγύπτου δεκαεπτά έτη· και αι ημέραι της ζωής του ανήλθον εις εκατόν τεσσαράκοντα επτά έτη.

Γεν. 47,29 
 Επλησίασαν αι ημέραι να αποθάνη. 
Προσεκάλεσε τότε τον υιόν του τον Ιωσήφ και του είπεν· “εάν έχω εύρει χάριν ενώπιόν σου- όπως και πράγματι ευρήκα- βάλε το χέρι σου κάτω από τον μηρόν μου και ορκίσου ότι θα μου προσφέρης και αυτήν την καλωσύνην, ότι πιστώς θα εκπληρώσης την τελευταίαν μου εντολήν· να μη με θάψης εις την Αίγυπτον.

Γεν. 47,30 
 Αλλά θα ενταφιασθώ μαζή με τους πατέρας μου εις την Χαναάν. Θα με μεταφέρης από την Αίγυπτον και θα με θάψης στον τάφον των”. Ο Ιωσήφ είπε· “θα κάμω, όπως μου είπες”.

Γεν. 47,31 
 Του είπε δε ο Ιακώβ· “ορκίσου” και ο Ιωσήφ ωρκίσθη ενώπιον του πατρός του. Τοτε ο Ιακώβ προσεκύνησεν στο άκρον της ράβδου του υιού του, η οποία εσυμβολιζε την βασιλικήν του εξουσίαν.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου